skip to main |
skip to sidebar
La Orotava, 14 april 1973
Lieve allemaal,
Dit wordt dan de laatste brief voor jullie komst hiernaartoe. Veel bijzonderheden zijn er niet te melden, althans schriftelijk, dus zal ik mij maar beperken tot minder belangrijke dingen.
Laat ik maar met de deur in huis vallen en vragen om een paar dingen mee te nemen. Wat familiebladen zoals Panorama's en ander prikkellektuur, een stuk of wat puzzelboekjes (uiteraard in maagdelijke staat) en een NL-sticker. Dat laatste in de kleinste uitvoering, want die is het meest fraai. Het laat zich makkelijk raden, die sticker is bedoeld voor mijn nieuwe auto!
Tja, mijn nieuwe auto...
Maandag (dus overmorgen) wordt-ie voor de deur afgeleverd. Door bemoeienis van onze goede vriend Andrès (jullie zullen zeker met hem kennismaken) krijgen we hem zelfs met 15.000 pesetas korting. En dat is mooi meegenomen. Hiervoor koop ik een leuke autoradio met en een automatische antenne. Je kent ze wel, een druk op de knop en de antenne krijgt een erectie van zo’n 1,5 meter, een tweede druk op de knop laat het weer verdwijnen. En dat is wel handig met al die palmbomen hier.
O ja, ik zou het haast vergeten, de auto zelf. Wel, na lang wikken en wegen heb ik toch maar besloten meteen maar het beste te kopen wat er hier te krijgen is, althans in die prijsklasse. De Volkswagen 412LE!
De L duidt op luxe, rode stoffen bekleding aangebracht op dikke slaapbanken met veilige hoofdsteunen. ’t Geheel is perfect afgewerkt en er ligt dik rood tapijt op de grond.
De E duidt op Electronic, dat komt er op neer dat de benzine inspuiting electronisch geregeld wordt (let wel, het tanken moet nog wel met de hand gebeuren) en is verder voorzien van twee carburateurs. Met een lichte druk op het gaspedaal komt er een kickdown in werking en schiet de auto als een speer weg (makkelijk met inhalen). Met meer pk’s dan we in onze stal hadden staan, schijfremmen voor en een nieuw remsysteem achter, gescheiden remcircuit (voor nóg meer veiligheid) en een top van zo'n 160 km. En natuurlijk geen gekloot met water voor de koeling!
Hoewel de meningen over het model verschillen komt hij mij persoonlijk over als een robuuste krachtpatser. De kleine Rims vindt de auto niet mooi maar, helaas voor hem, heeft hij geen inspraak. Vandaar dus dat-ie maandag voor onze deur staat en een week later voor het vliegveld!
Om het lijstje van mee te brengen spullen af te ronden, speciaal verzoek van Fieke om hagelslag en voor Rims en ondergetekende een pot pindakaas. En oh ja, voor Fieke ook nog drop, balen drop zoals katjesdrop, zoute drop, dubbelzoute drop, griotjes, jujubes en niet te vergeten… Engelse drop. Ik dacht niet dat ik iets vergeten was, maar dat risico neem ik maar voor lief.
Die Duitsers die de stal hebben overgenomen maken het goed en hebben het razend druk. Gelukkig!
Pakken alles fors aan en zijn daarnaast ook handig. Hebben een fraaie bar gebouwd in saloon stijl en hebben nu toestemming om de badkamer (Helmut is van oorsprong loodgieter) uit te breiden. Als ik het zo bekijk redden ze het wel. Zelf zijn ze reuze enthousiast, alles is rettitetti zus en rettitetti zo.
Frank, die weer enige Hollanders bereid heeft gevonden de Plaza Toros te runnen heeft praktisch niets te doen. Maar hij kan dan ook nog geen reclame maken omdat hij nog steeds wacht op zijn folders. En dat kan nog lang duren!
Van de week kwam hij polshoogte nemen of het in La Orotava ook zo slap was en met zijn bekende big smile verscheen hij ten tonele. Groot was zijn teleurstelling toen hij daar zo'n 25 man op het erf zag staan, druk doende afspraken te maken.
Vorige week hebben we bij Pablo geit van ’t spit gegeten, bijzonder lekker. En van al deze lekkernijen gaan we straks samen smullen. Alleen Rims weigerde van ’zo’n lief beest’ te eten en nam als protest: frites met… suiker! Weer een nieuwe gril.
Of papa al die gerechten wel zal kunnen waarderen zal me overigens een Spaanse worst zijn, als het maar lekker is. Misschien dat papa straks vaak zal denken ’wat kan vakantie toch een hard leven zijn’ en terecht, want het leven is nu eenmaal hard. Ook voor geiten!
Van broeder Ronald is er weer een brief gearriveerd en hieruit valt op te maken dat het bankwezen hem wonderwel bevalt. Dat zijn prettige geluiden, knurft. Zo mag ik dat horen.
Je vraag over Martin en Ina heb ik de vorige keer al beantwoord. Nog steeds hebben we niets vernomen en ik begin dan ook te vermoeden, dat onze o zo lange vriendschap een einde begint te krijgen. Het zou me ten zeerste spijten.
Waar ik echter toch perplex van stond, was het bericht dat ze niets tegen John willen ondernemen en jullie hierdoor in je hemd laten staan. Zonder het geld van papa erbij hadden ze nooit aan dit (uiteindelijk onverkwikkelijke) avontuur kunnen beginnen en nu er van de andere zijde maatregelen getroffen moeten worden denken ze alleen maar aan zich zelf. Misschien wel ’goed’ bedoeld, maar oneindig dom, lijkt mij.
John zit in Holland (althans, zo wordt gefluisterd) en zou een sportwagen gekocht hebben. Wat hier van waar is weet ik niet, maar je hebt gelijk om te zeggen dat een aanklacht, samen met de bank, hem uiteindelijk voor de rechter moet brengen. Wat staat jullie in in de weg om het alsnog zelf te doen? Of heb je perse Martin nodig in verband met de maatschap?
Maar goed, we praten er nog wel over.
Rest mij om van het hele familie-reservaat hier de hartelijke groeten over te brengen en jullie een goede reis toe te wensen en een happy landing.
Tot volgende week!
Rimsky
La Orotava, 7 april 1973
Lieve allemaal,
Om te beginnen: de Alfa Romeo gaat niet door. Dat is best jammer, maar de eigenaar wil de auto niet verkopen en dus houdt het op.
De rijstal is nu definitief aan die drie Duitse jongens verkocht en overgedragen. Het waren voor Fieke zenuwslopende weken, maar die last is nu eindelijk van haar afgevallen.
Zowel Heinz als Achim hebben beiden hun deel in het geheel betaald, alleen ’rettitetti’ Helmut had weer niet alles bij zich omdat hij problemen heeft met de verkoop van zijn loodgietersbedrijf. Maar, zo verzekerde hij ons, dat kwam allemaal ’flockich’ voor elkaar binnen twee à drie weken. Een getekende schuldbekentenis hebben wij ook van hem. Maar ondanks dàt hebben wij de stal goed verkocht en zijn wij dik tevreden!
Wat we allemaal gaan doen weten we op dit moment nog niet, we gaan ons eerst rustig oriënteren.
Nu de Alfa Romeo niet doorgaat zijn we vanmorgen naar een nieuwe auto gaan kijken en mijn keus is uiteindelijk toch gevallen op die witte VW LE412, een grotere versie van de 1600. Alleen stukken luxueuzer en perfect afgewerkt. Het enige wat ons nog te doen staat is het kopen zelf en ik geloof dat dát het meest opwindende is van autorijden…
Na het eerste verschijnen van ’Donde y Que’ zijn er veel gunstige reacties en tevens een stroom aan nieuwe adverteerders. En daar moeten wij het van hebben.
Edward zijn donkere kamer nadert ook zijn voltooiing en ik denk dat over een week de eerste wazige foto’s zijn bedrijf zullen uitrollen. Verder hebben wij een zetmachine besteld en als die straks op het bedrijf staat is het misschien wel een mooie baan voor Nora om het te bedienen.
Uit een brief van Ronald begreep ik dat Martin en Ina enigszins teleurgesteld zijn over het feit dat er niet direct voor hun aan de slag gegaan werd. Dat ze verontwaardigd zijn kon ik al opmaken uit het feit, dat we zeker al zes tot zeven weken niets meer hebben gehoord. Hoewel ik toch, tot veertien dagen geleden, trouw elke week een brief schreef heb ik er nu ook de brui aan gegeven. Ik kreeg de laatste tijd steeds meer het gevoel dat ik voor de kat z’n viool zat te schrijven. Ze vergeten, denk ik, dat we hier niet op vakantie zijn maar gewoon hard moeten werken.
Fieke heeft bij een bevriende relatie, een soort galerie, een deel van Ina haar wandkleden en andere decoratieve objecten geplaatst en het is nu gewoon afwachten of er belangstelling voor is. Of het een succes wordt kunnen we dus nog niet zeggen. Het is natuurlijk bedoeld voor de eilandbewoners, toeristen kopen alleen maar souvernirs. Gebreide kledingstukken zullen hier weinig kans maken, maar hoe vertel je zoiets? Het is allemaal ongelukkig, Fieke heeft geen rijbewijs en kan dus ook niet met de auto op pad.
Ook Frank heeft ons pad weer gekruist. Hij heeft inmiddels weer mensen gevonden voor zijn stal op de Plaza Toros en kocht zelf de paarden in, mooie paarden weliswaar maar wel onervaren en daardoor toch wel onbetrouwbaar met buitenritten. Het zal van de nieuwe pachters afhangen of ze de paarden goed af kunnen richten.
Iets minder te spreken waren wij toen we hoorden, één dag voor onze Duitse kopers kwamen, dat Frank onze ouwe folders gebruikte waarbij hij alleen de naam van Fieke had laten afsnijden. Het klonk ons absurd in de oren en dus zijn Bob en ik polshoogte gaan nemen en inderdaad, zeker zo’n 4.000 folders lagen er voor verspreiding gereed!!! Dure folders die ik nog in Holland heb laten drukken waren door Ingrid, de secretaresse van Frank, klaargelegd om verspreid te worden. Wij hebben daarop alle folders keurig netjes in mijn kofferbak gedeponeerd en zijn direct naar Frank gereden om hem in nette, maar krachtige woorden uit te leggen dat hij behoorlijk fout zat. En wel wegens diefstal, het opzettelijk vernielen van ons eigendom en het misbruiken van de auteursrechten. Daar had hij natuurlijk geen weerwoord op, behalve dat hij vertelde speciaal een Spanjaard te hebben aangesteld om de folders te verspreiden bij hotelrecepties. Nu moet hij dus opnieuw folders laten drukken en dat kost hier wéééken!
Overigens was hij erg vriendelijk tegen ons maar ’s avonds daarentegen viel hij Bob lastig door te zeggen dat hij de Piccadilly-bar uit moest omdat hij geholpen had de folders bij hem te ’stelen!’ Maar Bob was natuurlijk helemaal niet plan om weg te gaan en zeker niet nu hij voor dief werd uitgemaakt. Kortom, het liep uit de hand en Frank is na een paar rake klappen van Bob maar in z’n witte Corvette weggereden. Want zo is Bob, een hart van goud, maar met een paar stalen vuisten!
Twee dagen later hoorden wij dat hij nogmaals een pak slaag had gekregen, maar nu van zijn eigen staljongen. ’We gaan woeste tijden tegemoet…’ zal hij wel gedacht hebben!
Overigens heeft hij vrij veel pech, zijn Plaza Toros in het zuiden (ziet er erg mooi uit) loopt voor geen meter bij gebrek aan toeristen en met zijn andere zaken heeft hij kennelijk ook problemen.
Wij hebben begrepen dat jullie nu de 23e april hierheen komen. Laat je ons nog even weten met wie je reist, Neckermann heeft bijvoorbeeld andere tijden als Christoffel Reizen terwijl ze beiden gebruik maken van Transavia en KLM vliegt alleen op Gran Canaria met een overstap op Las Palmas.
Dan nog een vraag: heeft Ronald ’toevallig’ al mijn kleine Beattle-plaatjes op zijn kamer, het moeten er zo’n vijf zijn en ik zou het op prijs stellen deze terug te zien. Wil je ze a.u.b. voor mij meenemen, dan kan de politie ook buiten de deur gehouden worden!
Voor het overige, alles gaat goed. Ontvang onze hartelijke groeten en veel liefs van ons allen,
Rimsky
La Orotava, 26 maart 1973
Lieve allemaal,
Zojuist jullie brief ontvangen en aangezien ik een wat langere pauze voor de zaak heb ingesteld (van 13.00-16.00 uur) een mooie gelegenheid om meteen maar terug te schrijven.
Weliswaar zijn er al veel van jullie vragen in mijn vorige brief beantwoord, de andere vragen echter kunnen nog niet beantwoord worden omdat we nog niets weten.
Wel hebben onze Duitse kopers inmiddels een telegram gestuurd met het bericht dat ze hier arriveren op 2 april aanstaande. Dus over een week.
Fieke is, op één afspraak voor de laatste zondag na, opgehouden met uitrijden en het zware werk in de stal wordt op dit moment door Bob (onze ex staljongen) gedaan. Die is weer op Tenerife terug en kwam ongeveer een week geleden plotseling bij ons nadat hij bij Carol, Fieke’s vriendin, was weggelopen en vroeg of hij bij ons nog kon werken.
Carol heeft, na de reis naar Portugal met Fieke, nooit meer iets van zich laten horen. Ze zou toen nog in Portugal blijven om schade met haar auto af te handelen en dan meteen hier naar toe komen om samen met ons de stal in het zuiden op te zetten. Nou, dus mooi niet. Bob vertelde, dat ze inmiddels op het Canarisch eiland La Palma woont.
Bob had, naast geen werk ook geen rooie cent of liever gezegd, geen peseta. Nou, werk kon hij bij ons wel krijgen, daar zijn wij niet kinderachtig in, maar betalen doen we hem op andere wijze. Als vergoeding voor het werk hebben we hem ons finca huis (die wij uiteraard nog steeds huren) aangeboden om voorlopig in te wonen (totdat die Duitsers komen natuurlijk) en hij kan bij ons eten. Ook kookt hij voor ons zo af en toe, want dat moet wel gezegd worden, hij kan koken als de beste. Althans, als het Italiaanse gerechten zijn. Zo maakt een Engelsman in Spanje Italiaanse maaltijden! En wordt dan door Hollanders genuttigd! Bruiner kan je ze niet bakken!
Wat zal Fieke blij zijn als de hele zaak met die Duitsers is afgewikkeld, ze is het behoorlijk zat. Komt ook door het nieuwe huis, ze loopt er hier goedverzorgd rond maar moest zich toch altijd nog om drie uur omkleden. Maar het leed is geleden en achteraf beschouwd hebben we alles aan de paarden te danken. Goed leventje, goeie vrienden en veel plezier. Hiervan hebben Ed en Nora al ruimschoots meegeprofiteerd en ze vinden het eveneens geweldig allemaal.
Naast mijn mededeling van vorige keer inzake mijn stereo installatie kan ik nu een ander nieuwtje mededelen. Ik ga hoogstwaarschijnlijk een Alfa Romeo kopen, vrijwel nieuw!
Zoals je weet, heeft Andrès twee autoschadebedrijven en nu staat er een wagen bij hem op de zaak in Santa Cruz, die bewuste Alfa dus, met plaatschade en 6.000 km op de teller. Ruikt van binnen nog als nieuw. Ik kan die wagen, helemaal opgeknapt, kopen voor de belachelijk lage prijs van zeven duizend gulden! Dat komt omdat Andrès zelf taxateur is voor verzekeringenmaatschappijen en bepaalt hoeveel een eigenaar vergoedt krijgt bij schade. In dit geval is het een dusdanig bedrag, dat de eigenaar liever een nieuwe auto koopt. Het zit allemaal een beet je ingewikkeld in elkaar (nee, niet die auto) maar wees blij dat ik het gewoon in het Hollands schrijf.
Zelf rijdt Andrès in een grote Volkswagen K70 en die zat nog erger in elkaar en als je het nu ziet... als nieuw! Trouwens, dat rijdt ook grandioos en heeft de motor nu ook voorin.
De Ford Consul hou ik voorlopig gewoon aan, trouwens, die had ik, maar dat schreef ik al eerder, op laten knappen bij de garage van een Duitse eigenaar en rijdt fantastisch. Alleen met die nieuwe uitlaat heb ik steeds moeilijkheden. Al na de tweede dag sleepte het ding over de grond, was namelijk te laag gemonteerd. Het zag er trouwens niet uit, omdat ze geen originele onderdelen hebben heeft die Duitser zelf iets in elkaar geknutseld. Als je achter mij aanrijdt dan lijkt het net of de onderkant alleen maar uit uitlaat bestaat! Ook heeft hij de knalpot precies in het midden van de wagen geplaatst, met gevolg dat elke oneffenheid in de weg ervoor zorgt dat de uitlaatpijp los schiet. Met gevolg dat ik nu zelf met een ijzerdraadje een en ander aan elkaar heb gebonden. Wel is het zo dat je nu praktisch niets van de motor hoort, maar als het draadje los raakt lijkt het wel een tractor. Dus maar weer naar de garage en kijken wat hij nu weer allemaal gaan hobbyen. Maar als mijn geduld opraakt (en dat is nu werkelijk bijna zover) dan flikker ik die hele auto de barranco in. Met die Duitse garage-eigenaar erin, uiteraard!
Zo, ik ga het kleine schoffie naar school brengen (hij vindt er niets aan, zegt-ie!) maar er moet wel geleerd worden. Trouwens, hij spreekt nu echt heel goed en vlot Spaans. Zelf heb ik er ook weer een paar woorden bijgeleerd, maar helaas, niemand verstaat het! Ik zal de klemtóón wel weer verkeerd leggen.
Een dikkerd van Fieke en Rims evenals de hartelijkste groeten en van mij eveneens.
Rimsky
Bijgaand een foto gemaakt tijdens een avondje uit met Pablo, Andrès, Jan, Loes en een paar onbekenden die erbij zijn komen zitten.
La Orotava, 17 maart 1973
Lieve allemaal,
Voorwaar, wat een verrassing. Een brief van papa! Gebracht door Ed en Nora die de hele dag met de kleine Rims (nou ja, klein?) op stap zijn geweest. En aangezien ik toch de post aan het afwerken ben, meteen een antwoord. Het kan niet op!
Net een plaat opgezet, als jullie hem missen dan weet je waar die is (voor het geval dat Ronald weer de schuld krijgt) van Richard Wagner, Ein Heldenleben Op. 40 en bij de tonen van deze muziek wordt een Heldenleven een goed leven.
Ja, we kunnen weer muziek maken, en hoe! De nieuwe installatie staat nog geen drie uur hier. We kunnen nu niet meer spreken van een pick-up want het is, wat de gebruiksaanwijzing ook terecht schrijft, een Sony compact-stereo-music-system. Ja, ja!
Inderdaad, een heel systeem, het geval is zo’n 60 cm breed en bestaat uit een radio, een cassetterecorder en een platenspeler plus een set luidsprekers. Helemaal automatisch, met tot nu toe voor mij onbekende mogelijkheden. Een sierstuk voor ons nieuwe huis.
Zelfs Edward staat nu te blozen als hij zijn versterker aanzet, nou, en dát wil wel wat zeggen. Wij zijn er best trots op en kunnen nu tenminste weer muziek maken, geweldig.
Het zou trouwens geen slecht idee zijn als jullie ook een cassette recorder zouden kopen, kunnen we elkaar bandjes opsturen en nu de familie op Tenerife groter is als in Holland, begint het zich te lonen. Overigens, muziek op cassettes is kwalitatief stukken beter dan een plaat, wordt niet stoffig en neemt weinig plaats in. En de sortering wordt steeds groter.
Ook heeft het opsturen van een bandje het voordeel, dat het je vingers spaart. Papa heeft het over blaren op zijn vingers van het schrijven, maar mijn ‘tik-vinger’ is inmiddels ook al zeker zo’n 12 mm. korter.
Het leven in ons nieuwe huis is grandioos. Het doet denken aan de indeling van een bungalow.
Grote langwerpige woonkamer (ik denk iets langer als jullie kamer, maar wel breder), een grote eetkeuken, goed voorzien van alles wat je maar nodig hebt, lange gang, royale slaapkamer voor ons en een iets kleinere kamer voor de kleine (die er ook werkelijk lekker speelt, tekent en stempelt).
De badkamer is erg luxe (uiteraard met ligbad) met toilet terwijl er voor de gasten een extra toilet is. Het geheel is volledig gemeubileerd.
Rondom een flinke tuin die door een tuinman van de urbanisatie wordt verzorgd. Dus geen omkijken naar, zelfs het gras wordt gemaaid. Rondom staan Kerstrozen, maar die gaan in de winter pas bloeien.
Het bankstel vonden we wat minder geslaagd (skai), maar wordt overmorgen geruild voor een zwaar Engels bankstel die we wel mooi vinden, met stoffen bekleding. Fieke heeft er gewoon om gevraagd en het was totaal geen probleem!
Wat betreft de sportieve zijde van je brief, pap, Ajax Bayern München hebben we hier ook gezien, want voetbal wordt hier eveneens vol belangstelling gevolgd. En natuurlijk kennen ze hier al die bekende voetballers van ons.
Wat Edward en Nora betreft, daar hoeven jullie geen zorgen over te hebben.
Hoewel Nora heel goed met Fieke kan opschieten (ze rijdt de laatste tijd veel paard) is ze veel thuis. Edward komt vrijwel elke dag een kop koffie bij Fieke halen. Die twee kunnen het erg goed met elkaar vinden.
Ook zijn ze er altijd bij als er iets leuks te beleven is en bij onze Spaanse vrienden zijn ze erg geliefd. En dat is wederzijds, denk ik.
Edward zijn auto is door onze Spaanse vriend Andrès helemaal weer opgeknapt en voor zover het moeilijkheden zou geven bij de verzekering, kan Edward het als een cadeau beschouwen. Prettig geregeld toch?
Ik hoop van harte, dat als jullie straks bij ons zijn (een maand is zo om) ook papa het leuk zal vinden. De remmen losgooit als het een Spaans avondje zal zijn en eet wat wij (beter gezegd, wat ik) eet. Want ook mij kan knoflook nog steeds niet bekoren, dus wees maar niet bang. Ik krijg de lekkerste dingen voorgeschoteld. Ach, het is een zalig eiland. En het eten ook.
Ja, Fieke is nog steeds druk met haar paarden, die Duitse jongens zijn er nog niet en de zaken gaan de laatste tijd bijzonder goed. Elke dag is het volgeboekt en dat is, bij het scheiden van de markt, toch altijd wel weer meegenomen.
Toch is ze het zat (maar dat komt door de wetenschap dat het de laatste loodjes zijn) en heeft het extra druk nu. Twee huizen schoon houden, de paarden, koken, wassen, boodschappen doen en weet ik wat nog meer. Als straks er een is die werkelijk rust verdient, dan is zij het wel.
Overigens heeft Fieke nog carnaval gevierd in Puerto de la Cruz. Samen met de soto major oftewel de loco-burgemeester van Puerto, Mary en Pieter (ook een Hollands echtpaar), Loes en nog een Hollandse vrouw zijn ze als Mexicanen en Kozakken meegereden in de optocht. Geweldig leuk. Het zijn op dit moment zowat alleen Hollanders die paarden hebben.
Met onze studio gaat het lekker, op dit moment zitten we te wachten totdat ons maandblad gedrukt is. Als het eenmaal is verschenen kunnen we beginnen om de advertentieplaatsingen en ontwerpkosten voor de advertenties te incasseren (nog altijd zo’n 40 advertenties) en weer nieuwe adverteerders proberen te interesseren in ons blad.
Dan pas begint het voor Edward ook interessant te worden, hoewel hij over werk niet te klagen heeft. Alleen is het nog steeds tekenwerk. In ieder geval, als jullie komen, dan kan ik je ons bedrijf laten zien en dat ziet er werkelijk fantastisch uit.
Dat was het weer voor deze week. De post kan normaal naar ons adres verzonden worden. Op dit moment weet ik niet precies op wat voor nummer we zitten, dat horen jullie dus nog wel. In principe is het wederom: Paseo Dominguez Afonso, Urbanization Las Palmeras enz.
Van allemaal (Edward en Nora zijn net weer bij ons om de kleine terug te brengen) de hartelijke groeten en de gebruikelijke smakkers en, o ja, je schreef ook nog dat jullie altijd zo van onze brieven zaten te smullen, dus zal ik overgaan tot de aanschaf van wat dunner papier, dat ligt minder zwaar op de maag en je boert er ook minder van!
Noot voor onze ‘Ronnieboy:
de uitdrukking ’we gaan woeste tijden tegemoet’ hadden ze hier nog niet gehoord en doet het erg goed..!
Veel liefs van ons allen toegewenst en tot heel gauw,
Rimsky
Bijgaand nog een foto van Rims spelend op het schoolplein
NB.
In de klassieke platenserie van mij kwam ik zo'n vier platen van jullie tegen. Zelf miste ik een van mijn duurste platen, waar ik ook vrij lange tijd naar op zoek ben geweest omdat er bijna geen uitvoeringen zijn: Galanta Dances van Zoltán Kodály met het Philadelphia Orchestra o.l.v. Eugene Ormandy. Een zeldzaam goed stuk. Het is een zwarte hoes met een afbeelding van het hoofd van de componist en de dirigent. Merk CBS. Hoogstwaarschijnlijk zit ie tussen jullie platen, kunnen jullie die a.u.b. voor me meenemen? Is, naast alle goeie platen die ik al heb, één van mijn beste platen.
La Orotava, 10 maart 1973
Lieve allemaal,
Hier weer een bericht van ons. Afgelopen week is er niet veel bijzonders gebeurd.
Van de kopers hebben we nog niets gehoord, maar ze zouden dan ook pas een telegram sturen vlak voor hun vertrek. Ik verwacht dat bericht eind volgende week.
In ieder geval gaan wij dan ook verhuizen, hoewel de post normaal naar dit adres gestuurd kan worden. Trouwens, veel zal er niet aan het nieuwe adres veranderen, zij het dan, dat La Dehesa Baja verandert in Las Palmeras. Betekent palmen, hoewel dit ook inmiddels veranderd is, want een van de palmbomen heeft het begeven in die laatste storm.
Edward zit dik in het werk, tekenwerk wel te verstaan. Zolang z’n donkere kamerruimte verbouwd wordt kan hij in ieder geval zo ook het een en ander verdienen. Trouwens, als dit klaar is moet hij meteen aan de slag met fotograferen. Maart wordt dus geen slechte maand voor hem.
Onze studio ligt aan de grote toegangsweg naar Puerto de la Cruz en mijn tekentafel staat voor het raam. Ik kijk, vanaf mijn bureau, recht in de etalage van een VW-showroom aan de overkant van de weg. En elke dag zie ik het weer, een grote glanzende witte VW 412LE.
Maar ik heb mijn auto net helemaal op laten knappen, uitlaat, ruitenwissers en banden en hij rijdt als een zonnetje, fijn en geluidloos, dus eigenlijk zonde om zoveel geld uit te geven voor een nieuwe auto. Voorlopig dus blijf ik mijn ouwe Ford Consul trouw. Maar ja… ik zie wel elke dag die glanzende, witte auto met die dieprode bekleding!
Zodra we met de zaak verhuisd zijn (ook eind volgende week) ga ik beginnen met definitieve plannen voor een drukkerij.
Nou, Paquito is ook weer weg. Ik ben daar niet zo gelukkig mee omdat ik weet dat die hond erg aan ons gehecht is. Het was best een trouwe kameraad, maar op de een of andere manier heeft Fieke weinig op met die hond en dus is hij weer naar die familie in de bergen, die er op haar beurt weer blij mee was.
In alle drukte van de afgelopen tijden ontvingen wij ook nog een brief van Paula, de ex-partner van Jaap. Nadat hij naar Holland was teruggekeerd bleek dat zijn hele kapitaal op was. Opgedronken zogezegd! Van ons heeft hij nog wat geld geleend om zijn terugreis te kunnen betalen en dat zou hij direct na zijn aankomst in Holland aan jullie terug betalen. Hoewel het natuurlijk net niet uitkwam hebben wij hem dat geld toch maar gegeven, tenslotte is het toch een ouwe schoolvriend en ik krijg het heus wel terug. En hoewel Paula niks meer met hem te maken wil hebben heeft ze hem toch opgevangen en een kamer in haar appartement aangeboden waar hij dankbaar gebruik van maakt. Hij moet wel van haar zo snel mogelijk een baan zien te vinden zodat hij weer zelfstandig kan wonen. Meer weet ik ook niet.
Het gaat nu ook opschieten met jullie komst in april, Edward heeft het er elke dag over! Natuurlijk zal ik niet iedere dag vrij kunnen nemen, ik denk Edward ook niet, maar in ieder geval zijn er dan nog steeds Fieke en Nora en als een van ons beiden met de ander meerijdt, kan papa over een auto beschikken en zijn jullie vrij om te gaan en te staan waar je maar wilt. Maar dat zien we dan wel allemaal, de situatie kan natuurlijk tegen die tijd wel helemaal zijn veranderd.
Ik schreef het al eerder, we hebben straks genoeg ruimte, dus mocht je bij ons willen logeren, dan kan dat zonder meer. Is ook een stuk gezelliger.
Zo, dat was het weer voor deze week. Schrijf je weer eens snel terug? Namens Fieke en de kleine veel liefs en ontvang ook van mij de hartelijke groeten.
Rimsky
La Orotava, 8 maart 1973
Beste Ronald,
Tja, na drie brieven jouwerzijds ontvangen te hebben voel ik mij nu langzamerhand wel gedwongen om in mijn schrijfmachine te klimmen om enige woorden tot jou te richten.
Zéér verheugend nieuws was het te vernemen, dat carrière maken ook jou niet vreemd is. Van een Conimex-stoel op een vorkheftruck naar een leren zetel bij de ABN, voorwaar, dat is bepaald geen kattendrek. Met recht kunnen we dan ook spreken van Ronnieboy, de man met miljoenen achter zich, want zoals gebruikelijk in bankinstellingen zit iedereen met de rug naar de safe gekeerd. Dit uiteraard om verleidingen te weerstaan.
Neen, al met al geen gekke carrièresprong, zeker een vette felicitatie waard.
Uiteraard zal het je ook benieuwen hoe het je broer Edward onder de schaduw van de Taurus-vlag vergaat. Welnu, uitstekend! Op dit moment (althans, als je het niet al te letterlijk wilt opvatten, want het is al over negen, ja, inderdaad, ’s avonds) wordt meneer Karten’s bedrijf geheel verbouwd en al over een week of twee hopen we dat de champagnekurken (’t zal wel weer sekt worden) ons om de oren zullen vliegen. Niet omdat Edward een slijterij begint, wel omdat dan zijn fotostudio annex donkere kamer gereed is.
Voorwaar, 't ventje krijgt een eigen bedrijf! Grafica genaamd, een bedrijf met een grootse achtergrondgedachte. Maar daar alleen kan de schoorsteen natuurlijk niet van roken, dus nu de uitvoering nog! Om de voor Edward wat loze tijd op te vangen hebben we een reeks opdrachten aangenomen die een leuk beginnetje vormt en hem sowieso geen windeieren zullen opleveren, ondanks het feit dat de Spaanse eieren hem wel winderig maken. En hij wás er al niet zuinig mee…
Zowel Edward als Nora zijn, naar het zich laat aanzien, gelukkig en wonen op dit ogenblik in het appartement dat jij je nog wel zult herinneren. Precies, waar onze Duitse vriend Norbert woont. Van de famille Norbert woont alleen zijn partner Napoleon, het aapje, nog in het huis en die is nu dus de buurman van Edward en Nora! Norbert, alias Moped himself, is naar Afrika en loopt nu, als gids, te zweten in de Sahara achter toeristen aan, maar voor hetzelfde geld kan het ook net andersom zijn.
Ze wonen erg leuk. Natuurlijk zijn we al op visite geweest, iets wat Edward nog lang zal heugen, want na een vluchtige inspectie in zijn platencollectie werd deze door ons tot praktisch de helft teruggebracht en daarmee onze eigen collectie weer in zijn oorspronkelijke staat gebracht. Maar goed, behalve de kleptomanische neigingen van onze benjamin is het een fijne kerel, kortom, beiden zijn leuk en lekker zelfstandig. Ze redden het wel. Meer nieuws hoor je wel van Edward zelf.
Zoals je intussen wel vernomen zult hebben gaan óók wij verhuizen en krijgen een splinternieuw en lekker royaal huis vlak bij de stal. Dus geen zorgen voor eventuele vakantie plannen, voor zover je die al mocht hebben!
De kleine doerak van ons ziet er prima uit en laat je, vanuit zijn bed, hartelijk groeten. Ziet er bruin uit want het is hier, na die fikse orkaan, bloedheet geworden, maar ook gebleven.
Zo, dan ben ik nu langzamerhand met deze Hollandse brief uit Spanje aan het einde van mijn Latijn gekomen. Eigenlijk is er zoveel gebeurd de afgelopen tijd, dat het te veel zou worden voor één brief. Overigens, niets dan goed nieuws, hoor. De stal is verkocht, maar dat wist je natuurlijk al. Nee, al met al, mocht je ooit weer eens naar Tenerife komen dan zouden we je kennis kunnen laten maken met dingen waar je het bestaan niet eens van weet, grandioos!
Hoewel het in mijn bedoeling ligt om zaterdag weer een brief aan mama en papa te schrijven, vraag ik je toch om onze hartelijke groeten over te brengen.
Groet een ieder en veel en liefs van ons allen,
Je broer Rimsky
La Oratava, 3 maart 1973
Lieve mama, papa en Ronald,
Zo, ik ga me ook weer eens wijden aan de schrijfkunst, vandaar dan ook weer eindelijk een brief van mij. Dat is lang geleden, hè?
Nu wil ik niet zeggen, mama, dat ik sinds november geen tijd meer gehad zou hebben, maar de laatste maanden zijn een zenuwslopende tijd voor ons geweest. En eigenlijk zit ik nu nog steeds in grote spanning.
De stal is nu officieus verkocht. Die zwei flockische Deutser Helmut und Heinz hebben de stal gekocht, dat wil zeggen ze hebben na een voorlopig contract en een vooruitbetaling het plan opgevat om er iets ‘echts’ van te maken. In ongeveer 2 weken hopen ze hier terug te zijn met de derde partner en de volledige koopsom en of we dan maar willen vertrekken. Het heeft echter nogal wat voeten in de aarde gehad totdat we zover waren.
Het was januari, geloof ik, toen er een groep uitrijden ging en ik met één van die jongens in gesprek kwam. Hij vroeg of het moeilijk was om op Tenerife een zaak te beginnen en vertelde voor de grap van plan te zijn om een concurrent van mij te worden, eveneens met een rijstal. Nou, u weet dat wij de paarden wilden verkopen en zodoende zei ik hem dat concurrentie volkomen overbodig was, omdat hij onze stal zo kon overnemen. Met alles er op en er aan, inclusief woonruimte. En daar had hij niet van terug.
Wat eerst een grapje bleek werd later ernst. Na zijn vertrek heb ik de hele gedachte hierover van mij afgegooid en niet meer aan die jongen gedacht. Ze zouden nog schrijven enz. enz. Enfin, u kent dat wel, veel stof, weinig wol.
Ik moet erbij zeggen, dat we na onze eerste correspondentie met de toch wel veel belangstellenden uit Holland praktisch niets meer hoorden en zodoende begon ik mijn hele interesse om de boel van de hand te doen te verliezen. Het ging leuk zo. ’s Morgens werken aan de paarden, ’s middags uitrijden en een beetje vrije tijd om rustig je huishouden te doen of gezellig te winkelen. Ik maakte zelfs plannen om ons huis uit te bouwen.
Vorige week ging ik uit rijden met 2 Nederlandse heren (vader en zoon) die belangstelling hadden in de stal en special daarvoor naar Tenerife gekomen waren. Veel gepraat, naar Don José, de eigenaar van onze woning en stal, weer veel praten, want ze wilden de gebouwen kopen en ik maar voor tolk spelen en elke dag kwamen ze terug om te praten, te eten en te drinken.
Tja, en toen kwamen ook die Duitsers weer terug en lieten er geen gras over groeien. Ook die kwamen elke dag praten, kijken, praten, eten en drinken totdat ze op een avond met die Hollanders in de bar van Pablo geconfronteerd werden. Nou, ik had de zenuwen, kon niet meer slapen, niet eten van de spanning en al dat gedoe en vooral veel gezeur.
Intussen waren Ed en Nora aangekomen en die lachten zich dood om dat gedoe. Nou, u hoorde van Rims dat de Hollanders steeds meer boden en die Duitsers waren verontwaardigd, maar dat maakte mij niets uit, want wie het eerst betaalde die kreeg de stal! Zo simpel was dat.
Die Hollanders gingen eerst naar huis om te overleggen met de rest van hun familie. Ik moest zo snel mogelijk informeren naar de aankoop of huur van een huis in dat nieuwe urbanisatiegebied naast ons bij die palmbomen, direct schrijven en dan zouden zij meteen terug telegraferen: ja of nee. Maar ik moet nog schrijven..!
Wel ging ik de volgende dag voor alle zekerheid voor informatie er heen, maar die Duitse jongens waren de avond ervoor nog komen praten en zeiden dat de koop zo goed als zeker was, dus kwam ik terug met een prachtig huurhuis voor ons zelf!
Vanuit het nieuwe huis kijk ik zo op onze (dan ex) stal. Pracht huis, alles er op en er aan. Grote tuin er om heen. Dezelfde avond kregen we een contract en handgeld voor onze neus en ze zouden die donderdag vertrekken. Ik blij, want ze zaten dag en nacht op m’n neus en ik begon me daaraan te ergeren. Het ergste was, dat ze ook het vliegtuig misten of wat dan ook en ik weer de zenuwen kreeg, want ik ben bepaald niet meer zo goed van vertrouwen en begon de reden te zoeken waarom ze verd... nog niet weg waren. Achteraf kwamen ze met een plausibele verklaring en alles was oké.
In al die tijd is het Rims en mij onmogelijk geweest te schrijven, want daarbij kwam nog andere drukte van onze Spaanse vriend Andrès die met zijn zwager en compagnon Domingo en zijn bedrijfsleider Horatio langskwamen omdat ze Edward z’n auto zouden spuiten en dan de hele avond beslag op je legden. Als we een avondje thuis waren lagen we al om 9.00 uur op bed, want er was veel slaap bij ingeschoten. En dan krijgen we straks nog de drukte met verhuizen en alles regelen. En dan daarna... rust... rust en nog eens rust... (hoop ik!)
Enfin, als ik mijn wantrouwen weg druk en ze komen inderdaad met de poet terug, dan heb ik mijn doel bereikt en kan ik me rustig gaan concentreren op de nieuwe job die Rims voor me in petto heeft. Ik heb me nu echter voorgenomen, en dat is nummer 1: mijn huishouden, de kleine en een wat regelmatiger en gezonder leven met Rims. Die boert lekker en dat vind ik machtig. Hij vindt het enig dat Edward er is en hij barst van de plannen.
Ed en Nora hebben het, geloof ik, ook enorm naar hun zin en ze zijn bijzonder enthousiast over alles wat ze meemaken hier. Ed is zijn studio in La Matanza al aan ’t opknappen en vanmiddag is Nora aan de was. Leuk die twee.
Ik heb gehoord dat jullie plannen hebben om in april hierheen te komen. Fantastisch. Maar van een appartement is geen sprake, hoor! Jullie komen natuurlijk bij ons logeren. Plaats en ruimte hebben wij nu (of straks) genoeg en aan comfort zal het u niet ontbreken.
De kleine wordt steeds erger. Wat een rasboef. We hebben niets meer te vertellen bij hem en als we het wagen is het van: ‘Moet je nou eens goed luisten...!’ Zijn rapport op school was weer beter: Spaans 6, rekenen 6, tekenen 6, gedrag 7, gymnastiek 7 en verzuim, o wee, 4x. Als ik dat rapport zie moet ik altijd lachen. Hij barst hier van de vriendjes en daarom ook ben ik blij dat we niet verder weg gaan wonen. Hij voetbalt op straat (goetbal zegt hij) en doet voor niemand onder, als het hem niet zint dan slaat hij erop los, liefst met een lange stok.
Onze hond Paquito is weer naar die mensen in de bergen. Die zijn we dus kwijt, beter zo, want in het nieuwe huis mogen we hem toch niet houden en als hij bij de stal blijft loopt hij ons steeds achterna!
De 15e gaan we verhuizen. Nader adres hoort u nog, want ik weet niet eens welk nummer het is.
Zo, dat was weer eens een bericht uit mijn hoek. Pap, mam, ontvang de meest hartelijke groeten en een dikke kus van mij en hopelijk tot ’n wat spoediger schrijfs.
Fieke
