Hoofdstuk 73: Reis naar Nederland

Hilversum, 11 juni 1974

Lieve Fieke,

Een lange tijd geleden dat je wat van mij hoorde, maar we zijn ook niet zomaar in Holland aangekomen.
Bij het afscheid op de kade van Santa Cruz werd ik best wel even emotioneel, je ziet jou en Rimsky steeds kleiner worden en terug is niet meer mogelijk. Tenerife verdwijnt langzaam steeds verder weg en opeens voel je je alleen. Oké. Edward en Nora waren bij mij, maar toch...
Ik weet niet of je het gevolgd hebt, maar net voordat ze de loopplank ophaalden was er een Duitser die o zo nodig nog even een ‘Zeitung’ wilde kopen bij de kiosk op de kade. Hij was nog niet zo lang van de boot af of de loopplank werd van het schip losgekoppeld, wat natuurlijk een enorme paniek veroorzaakte bij zijn vrouw die op de boot bij de reling stond. Maar wat ze ook schreeuwde, niemand hoorde haar en Duitse Henkie kon de boot niet meer op!! Daar stond ze dan met haar hele hebben en houden, met de koffers en auto aan boord en Heinrich op de kade in een T-shirt en een te lange korte zomerbroek, zonder portefeuille maar wél een krant onder zijn arm... want die had hij dan weer wel gescoord. Ik vermoed dat die vrouw op Gran Canaria, waar we later nog aanmeerden, wel van boord zal zijn gegaan, maar dan wel zonder auto, want die stond helemaal achterin omdat de boot pas in Cadiz weer zou worden gelost. En dan te weten dat je aan boord ook gewoon Duitse kranten kon kopen!!! Die vrouw hebben wij in ieder geval nooit meer gezien.


De bootreis zelf was er een van verveling, een oersaaie reis die werd opgevrolijkt door ’s middags een potje bingo met de andere passagiers, waar je uiteindelijk uit wanhoop aan mee gaat doen omdat je op het diepzwarte water van de oceaan ook wel uitgekeken raakt.
Hoogtepunt was het eten ’s avonds, dat was wel smakelijk en daarna rennen naar de lounge om een goede zitplaats voor de Spaanse speelfilm die we dus niet konden verstaan! En ook geen ondertiteling.
Maar goed, na twee nachten kwamen we de derde dag in Cadiz aan en het ontschepen ging vrij vlot. En net zo vlot waren wij de stad uit, richting Sevilla. Vandaar verder richting Cordoba. Dat ging dus gesmeerd, maar onderweg, net bij het begin van een plaatsje, Carmona genaamd, was het gebeurd, de auto sloeg af en startte niet meer. Gelukkig kon ik de auto nog free-wheelend aan de kant krijgen, maar daar sta je dan.
Heel toevallig kwamen er net twee agenten van de Policía de Tráfico op motoren aangereden en stopten onmiddellijk om te helpen. Maar wat ze ook deden, de auto wilde niet meer starten en dan begin je je heel erg ongemakkelijk te voelen. Een van die agenten nodigde mij uit om achterop zijn motor plaats te nemen en hij reed Carmona in, op weg naar een ’garagebedrijf’. Hij zette mij af en vertelde aan de garagehouder wat er aan de hand was, maar, ik was er eigenlijk al bang voor, het was zaterdagmiddag, en probeer dan maar eens nog geholpen te worden. Geen probleem, zo stelde de garagehouder mij gerust, hij had inmiddels een ’specialist’ gebeld om te komen kijken en ging, samen met mij in zijn takelwagen de auto en Edward en Nora ophalen. Onderweg wees hij een hotelletje aan waar we eventueel konden slapen als het wat langer zou gaan duren.
Oké, toen de auto in de garage stond en, ik denk zo’n 4 man, met mijn auto bezig waren, zijn wij maar stilletjes naar het hotel gelopen waar kennelijk de avondmaaltijd net begon en het beredruk was met hele families. Wel heel lekker gegeten, ik weet echt niet wat het was, maar het smaakte goed. Daarna weer naar de garage gelopen en je hoopt alleen maar dat je de auto klaar ziet staan. Niet dus. De garagehouder kwam naar ons toe en vertelde dat, omdat het iets electronisch was en er een deskundige bij moest komen, ze er pas maandag mee konden beginnen. Van ellende zijn we weer naar het hotelletje gelopen, twee kamers besteld en, na een paar drankjes, maar naar bed gegaan.
De volgende dag koffie gedronken, en omdat het heerlijk weer was, een stuk gaan wandelen, richting een klooster die hoog op een heuvel lag. Bij alles wat je maar ziet blijf je extra lang staan, want de dag is nog lang!!
In de middag zijn we van pure ellende naar de bioscoop gegaan, een rumoerige zaal vol kinderen keek met ons mee naar de een of andere Tarzan-film in zwart/wit. Hoe dan ook, we zijn de dag doorgekomen, hebben wat gegeten en wat gedronken en vroeg naar bed gegaan. De volgende dag naar de garage gelopen in de hoop meteen weg te kunnen rijden. Tot mijn verbijstering zag ik dat mijn hele dashboard er (weer) af was gehaald, honderden draden staken er onderuit, kortom, één grote puinhoop... maar de mensen waren heel aardig. Uiteindelijk vertelden ze ons, na een paar uur, dat ze met zoveel electronica er ook niet uitkwamen! Ze zouden ons naar Sevilla slepen en bij de Volkswagendealer zouden ze ons dan meteen helpen. Ook dat hadden ze al geregeld. En ik moet zeggen, we werden inderdaad meteen geholpen en na twee uur wachten kregen wij het sein dat wij weer konden rijden. Al met al waren we al aardig wat geld kwijt aan beide garages, maar we besloten nu maar ’s nachts door te rijden om een hotel uit te sparen. Godzijdank, we waren in ieder geval opnieuw onderweg en weer passeerden we Carmona, toeterden een paar keer toen wij ’onze’ garage passeerden en waren weer in opperste stemming, muziekje aan, sigaretje tussen de lippen en kachelen maar... tot... net even buiten Carmona, de motor wéér afsloeg!!! De wagen stond in de berm en Nora en Edward zouden liftend proberen de garage in Carmona weer te waarschuwen. Gelukkig kwam er net een grote vrachtwagen voorbij die meteen stopte en beiden meenam. God, wat voel je je dan opeens eenzaam. Kom, dacht ik, laat ik toch minstens de motorkap van achter even open maken en omdat ik in de garage in Sevilla al had gehoord dat ze ergens tegenaan tikten heb ik ook maar met de een of andere sleutel overal tegenaan zitten kloppen, stapte de auto in en draaide de sleutel tegen beter weten in om, en je gelooft het niet... de auto startte onmiddellijk. Ik ben als een gek op de weg gekeerd en de vrachtauto met Edward en Nora achterna gereden. In Carmona waren ze net bij de garage aan het uitstappen. Ik toeterde luid om ze te waarschuwen, want ik durfde de motor niet meer uit te zetten. Kortom, binnen een halfuur stonden we weer bij de Volkswagengarage in Sevilla en ik legde uit dat we zo in geen geval helemaal naar Holland konden rijden. Tja, dan moesten we maar een hotel zoeken, want dan zouden ze er een nieuwe benzinepomp in zetten, want dat was eigenlijk het hele verhaal. Maar die benzinepomp moest wel uit een magazijn in Málaga komen en per vliegtuig naar Sevilla worden gevlogen en dat zou minstens twee, misschien wel drie dagen duren…
Uiteindelijk hebben we midden in Sevilla een hotel gevonden, heel leuk, restaurant in de (overdekte) patio, royale kamer voor ons drieën, het eten was heerlijk, alles bij elkaar ook erg duur natuurlijk. Omdat de kosten al aardig de pan waren uitgerezen hebben we de volgende dag een hostal gezocht, stukken goedkoper, maar stukken minder mooi. Twee dakkamers in zinken uitvoering, loeiheet en behoorlijk lawaaierig. Maar wel veel van Sevilla gezien, overal weer extra lang staan kijken, heel uitgebreid met een drankje op een terras, ’s avonds weer een bioscoop opgezocht, ons afvragend waar de film eigenlijk over ging om daarna maar snel te gaan slapen.
Na twee dagen weer naar de garage en waarachtig, de auto stond klaar. Eigenlijk de vorige dag al, maar ze wisten niet hoe ze ons moesten bereiken! Balen, balen, balen…
En daar gingen we weer, langs Carmona, maar nu geen getoeter meer bij de garage en we kwamen steeds verder en verder, richting Madrid, richting ambassade, want de bodem van de portemonnaie was zichtbaar. We moesten dus gewoon ordinair geld lenen! Maar bij de ambassade bleek al snel, dat dit iets te gemakkelijk gedacht was, ze wilden ons wel geld lenen, maar dan moest eerst door iemand geld naar Madrid worden overgemaakt en zodra dit binnen was zouden ze ons het geld geven. Nou, daar heb je geen ambassade voor nodig maar stom toevallig liet Edward zich ontvallen dat hij nog een geldige reis- en kredietbrief van de ANWB had en dat bleek een toverwoord want meteen kregen we te horen dat de cheques zonder probleem konden worden ingewisseld. In wat voor munteenheid ook, Spaanse peseta’s of Hollands guldens. U zegt het maar. Nou, dat probleem was dus ook weer opgelost en met een zak vol geld zetten wij onze reis door richting Nederland. Nog drie overnachtingen hebben we gehad, een even voorbij Madrid, een bij de Spaans/Franse grens in de Pyreneeën en de laatste in Frankrijk, tussen Bordeaux en Parijs, daarna zijn we in één ruk doorgereden naar Holland, doodmoe kwamen wij in Hilversum aan. Alleen was Edward vergeten om mijn ouders te waarschuwen zodat ze plotseling werden geconfronteerd met drie slapers en een hele hoop bagage! Maar dat kon ons niks schelen.
Ik zal je in een volgende brief verder vertellen hoe het hier is en wat ik zoal ga doen of heb gedaan.
Ik wens jullie veel liefs, hou je haaks op dat ‘verschrikkelijke’ eiland (zat ik er maar weer) en mocht er iets bijzonders zijn dan ben ik natuurlijk telefonisch bereikbaar.

Rimsky

Hoofdstuk 72: Plannen voor Holland

Puerto de la Cruz, 11 mei 1974

Lieve allemaal,

Een paar dagen geleden is Edward bij ons geweest en bij het drinken van een kop koffie vertelde hij dat hij en Nora definitief naar Holland zullen vertrekken. Hoogstwaarschijnlijk wisten jullie dat al, maar voor ons kwam dat als een verrassing. Hij kan het hier niet meer bolwerken, de klanten waar hij voor werkt betalen op dit moment zo traag dat ze niet weten hoe ze verder moeten rondkomen. En het feit dat zijn garagehouder veel belangstelling toont om zijn auto, die nu hier geïmporteerd is, van hem te kopen maakt het de zaak wat gemakkelijker omdat ze dan genoeg geld hebben om alles te regelen en de reis terug te betalen. Na veel gepraat bleek ook dat hij zijn lening voor de donkere kamerspullen niet terug kan betalen, maar dat vermoeden hadden wij al lang. Hij zal alle spullen aan mij teruggeven. Of ik daar blij mee moet zijn is een tweede, zelf heb ik al die apparaten ook, dus als ik terug ben probeer ik het te verkopen. Maar goed, van een kip zonder veren valt er weinig te plukken en wij hebben verder best begrip dat zij het hier op het moment niet meer zien zitten. Nog later, de koffiekopjes hadden al plaats gemaakt voor wijn- en bierglazen (met inhoud), kwam ik met het plan om met ze mee te gaan. Ik wilde toch al naar Nederland om mij te oriënteren voor het maken van 4-kleurenlitho’s, en sinds kort ook voor het bedienen van een offsetpers. Het lijkt mij geweldig om het werk wat ik op mijn tekenbord maak ook verder zelf te drukken. Als reclamestudio heb je dan weer nét dat even meer dan een andere studio! Ik mag dan wel op de grootste drukkerij van Nederland hebben gewerkt, een offsetpers heb ik nog nooit aangeraakt. De bedrijfsleider van Broos in Amsterdam had mij al eens uitgelegd dat het werken met een kleinoffsetpers eigenlijk een eitje is, maar tussen zeggen en doen zit, naar mijn mening, toch een wereld van verschil. Overigens zat ik van de week ergens een biertje te drinken toen ik in gesprek kwam met een Duitse jongen die mij vertelde dat hij werkte bij een projectontwikkelaar en daar onder andere ook een kleinoffsetpers bedient. De eigenaar blijkt een Hollander te zijn. Ik ken hem niet, zelfs nog nooit gezien, maar ik weet bijvoorbeeld wel dat de man van een Hollandse vriendin van Fieke, die hier vlakbij woont, daar als manager werkt. Ze ontwikkelen en bouwen appartementgebouwen. Rimsky speelt regelmatig bij het dochtertje van die vriendin, die iets jonger is dan Rimsky. Ze spreekt, net als Rimsky, Spaans en Hollands en samen spreken ze een soort ‘eigen’ taal met elkaar, wat best grappig is om te horen. Maar dat terzijde, besloten is dat wij met de auto gaan, voor ons drieën is dat uiteindelijk veel goedkoper en er kunnen veel spullen van Ed en Nora mee. En we zien ook nog wat, want geen van ons is ooit op het vasteland van Spanje geweest! Tegen het eind van de maand proberen wij een ticket te krijgen voor de ferry naar Cadiz. Vandaar met de auto dus verder, via Sevilla naar Madrid, over de Pyreneëen en langs de westkust van Frankrijk richting Holland.
Fieke vindt het maar niks, maar ze begrijpt wel dat er iets moet veranderen, want het werk wat ik nu doe levert te weinig op om van te leven en onze reserves raken langzamerhand ook op. Oké, ze werkt nog steeds voor de cerámica van Vincente, maar dat levert eigenlijk ook maar weinig op. Haast is dus geboden om andere mogelijkheden aan te boren, vandaar dus dat ik de knoop heb doorgehakt om naar Nederland te gaan. En het zou natuurlijk fijn zijn als ik een maand bij jullie kan komen wonen. In mijn eigen, oude en vertrouwde kamer.

Gisteren ben ik nog even naar La Matanza gereden om nog een paar dingen met Edward te regelen wat de terugreis betreft, maar zover ben ik niet gekomen. Toen ik de poort binnenkwam op weg naar de studio van Edward zag ik Helen op haar terras. Ze lag te zonnen terwijl een pickup, die ze buiten had gezet, een plaat aan het afspelen was. Een groot glas wijn naast zich, ja, wat wil je nog meer. Toen ik haar begroette schrok ze wakker, althans, zo leek het. Ze vroeg of ik misschien ook zin had in een glas wijn en omdat ik toch de tijd voor mezelf had liet ik me makkelijk overhalen. Al pratende werd het later en later en toen ze vroeg of ik de plaat wilde omdraaien omdat er al een tijdlang geen muziek meer klonk zag ik iets ongelooflijks: de plaat was door de warmte helemaal gesmolten!! Als een zwarte pannenkoek droop de zwarte derrie over de draaitafel, er was geen redden meer aan. Inmiddels kwam Edward ook nog voorbij op weg naar huis, zodat ik hem toch nog kon meedelen dat wij donderdag 30 mei met de boot naar Cadiz zullen vetrekken. Hoeven ze dus ook geen huur meer voor de volgende maand te betalen, wat weer een meevallertje is. Het wordt dus serieus.
Ik weet niet, of ik voor die tijd nog zal schrijven, maar ik schat dat wij ongeveer een week later in Holland arriveren (ik heb geen idee hoe lang de bootreis duurt) en naar ik begrijp zullen ook Nora en Edward bij jullie blijven slapen. Het wordt nog druk in de Fahrenheitlaan!
Maar voorlopig wens ik jullie, vanuit Tenerife, ook namens Fieke en de kleine Rims, het allerbeste toe en naar het zich laat aanzien zien wij elkaar al vrij snel. Leuk!

Rimsky

Hoofdstuk 71: De ouders van Fieke op bezoek

Puerto de la Cruz, 27 april 1974

Lieve allemaal,

Inmiddels zijn Fieke haar ouders weer terug naar Holland, maar als wij het goed hebben begrepen dan zouden jullie direct na hun aankomst bij elkaar komen om ervaringen uit te wisselen.
Ma Körner zat op weg van het vliegveld naar Puerto de la Cuz vol bewondering te kijken naar al het bloemenpracht. ’’Veel mooier dan op Corsica”, vond ze. Bij ons huis aangekomen stonden ze beiden vol verbazing te kijken naar de huizenhoge ficussen in onze tuin en de volop bloeiende bouganville bij de ingang naar ons huis. Prachtig vonden ze ons huis, heerlijk zo’n balkon met uitzicht op Puerto de la Cruz.




Verrassend vonden ze het dat ze een logeerruimte hadden helemaal voor zich zelf.
De eerste avond gingen wij naar het vlakbij gelegen restaurant Los Papagayos om een hapje te eten, fantastisch gezellig vonden ze het, lekker gegeten en nagetafeld, daarna moesten wij weer naar boven wandelen. Wij zijn het langzamerhand wel gewend, maar ma Körner kon het niet bolwerken, zo steil, puffend en steunend probeerde ze naar boven te komen, maar na een paar meter kon ze niet meer. Enfin, hoewel het misschien niet verder is dan 100 meter heb ik toch maar de auto gehaald en ze naar huis gereden.
Hoogtepunt was een rondtocht over het eiland, pa Körner raakte niet uitgekeken op de kleurenpracht van de lavawanden langs de weg naar de krater Las Cañadas. De velden vol gestolde lavabrokken maakten indruk, nee, zoiets hadden ze nog nooit gezien.
Op weg naar de vulkaan El Teide kom je langs een restaurant waar wij meestal even stoppen voor sanitaire noodzakelijkheden en om meteen iets nuttigen. Zo ook nu, we zaten heerlijk buiten in de zon te babbelen toen plotseling een auto voor het terras stopte en met veel kabaal en bekend gelach een drietal heren uitstapten. Het bleken Pablo, pastoor Don Jesus en een collega te zijn. Binnen de kortste keren was de rust weg, vloeide de wijn rijkelijk en was pa Körner in gesprek met de heren in… het Latijn! Verbazingwekkend, maar ze begrepen elkaar. Echt lachen, de dag kon niet meer stuk. Later zijn we verder naar El Roque gereden waar pa Körner en Pablo, licht aangeschoten, op een rots luid onduidelijke liederen zaten te zingen met naast zich een duizelingwekkende diepte.


Kortom, we moesten beloven zo snel mogelijk als gasten bij Pablo te komen eten. Ma Körner lachte vrolijk mee, maar begreep er werkelijk niets van.
Het etentje bij Pablo enkele dagen later is op een kleine drama uitgelopen. We waren er al aan het eind van de middag en ook hier vloeide de eigen gemaakte wijn van Pablo rijkelijk. Het eerste glas bij voorkeur drinken met dichtgeknepen neus, de tweede gaat al beter en daarna is het nog maar een kwestie van inschenken en drinken. Pa Körner was uitgelaten en had met iedereen de grootste pret, het eten smaakte goed, de wijn nog beter.


Hoe wij thuis gekomen zijn zal wel altijd een raadsel blijven, maar eenmaal in bed werd er even later bescheiden tegen onze slaapkamerdeur geklopt en daar stond ma Körner met naast zich een hoogst ontstelde pa. Of we even konden komen helpen? Hij had, wellicht door een hoeveelheid iets te veel wijn moeten overgeven en tot zijn grote schrik merkte hij na afloop dat niet alleen zijn maaginhoud maar óók zijn gebit was verdwenen. Hij trachtte nog om zijn boventanden te redden door zijn arm in het toilet te steken op zoek naar zijn prothese, maar de afvoer gaat diep de grond in en dus is weg ook werkelijk weg! Tja, we hebben heus wel veel meegemaakt, maar daar sta je dan…
De volgende morgen is Fieke meteen met haar vader naar een tandarts in de buurt gereden en de conclusie was even simpel als duidelijk: een nieuw gebit! Het heeft een paar dagen geduurd en we lieten ons niet uit het veld slaan en deden wat we wilden doen. Calamaris eten op het zwarte zandstrand van San Marcos, kip eten in Los Cristianos, voor ons heerlijk, voor pa Körner een tantaluskwelling, hoe krijg je een bruin gegrilde kippepoot zonder boventanden afgekloven? En wijn drinken was er uiteraard ook niet meer bij. Lief was het dan ook dat Pablo, toen hij het gebitverhaal had gehoord, ons meteen uitgenodigde om een speciaal voor pa Körner maaltijd te bereiden die ook voor hem makkelijk was in te nemen, puchero genaamd. Toevalligerwijs ook mijn lievelingsgerecht.
Toen Fieke en haar vader uiteindelijk het gebit zijn gaan ophalen stond ons weer een verrassing te wachten, de tanden waren namelijk veel te klein uitgevallen. Voor ons een komisch gezicht, maar een vreemde zag natuurlijk niets. Maar belangrijker… hij kon weer eten en dát heeft hij flink ingehaald.
Hoogst vreemd vonden ze het overigens dat als zij ’s avonds moe naar bed gingen wij nog de stad ingingen omdat het avondleven dan pas begint. Maar ze hebben wel, verzekerden zij ons, ondanks het vervelende tandenverhaal de vakantie van hun leven gehad en dat klonk dan weer als muziek in onze oren. Woeste tijden, en dát met je schoonouders, maar jullie kunnen er over meepraten want het is weer bijna een jaar geleden dat jullie hier waren en wij papa zijn verjaardag bij Pablo hebben gevierd. En ook toen wist ik niet hoe ik beneden was gekomen.
En daarom, last but not least, wil ik papa alvast geluk wensen met zijn verjaardag a.s. 30 april, dat je maar een gezellige dag, of voorzover je overdag moet werken, avond mag hebben. We zullen er eentje nemen op je gezondheid, misschien zelfs wel twee. Nog vele jaren in goede gezondheid namens ons allen toegewenst.

Veel liefs van ons allen, dikke kussen en tot de volgende brief.

Rimsky

Hoofdstuk 70: Verhuisd naar Puerto de la Cruz

Puerto de la Cruz, 2 april 1974

Lieve allemaal,

Wij zijn verhuisd! Ik schrijf deze brief dan ook op ons nieuwe balkon, de temperatuur is warm, zoals altijd een paar graden warmer als in La Orotava en dat komt omdat het hier een stuk minder hoog is. Wel denk ik dat het hier alles bij elkaar toch nog altijd zo’n 50 meter boven de zeespiegel ligt.
Het voordeel van gemeubileerd huren is dat je snel verhuisd bent, je propt je koffers vol met kleren, de kleine spullen gaan in een paar dozen, alles de auto in en je bent over. In Fieke haar auto kon er bijna alles in één keer in. Niet omdat wij zo weinig spullen hebben, wel omdat met de achterbank omlaag de auto groter is dan je op het eerste gezicht zou vermoeden.
Het is werkelijk een heel mooi huis, heel apart ook. En je zit binnen een mum midden in het centrum van Puerto de la Cruz. De meubilering en de keuken is, kwalitatief gezien, van een iets mindere kwaliteit dan we gewend waren, maar over het geheel gezien is alles prima in orde. In La Orotava waren wij de eerste bewoners en daar was alles splinternieuw, dit huis is al meerdere malen verhuurd geweest, vandaar. Maar desalniettemin zijn wij dik tevreden, mijn werkruimte voldoet en er druppelt nog steeds werk binnen.
Inmiddels is er wel concurrentie bijgekomen door een Duitser die hier ook een reclamestudio is begonnen. Enkele maanden geleden kwam hij bij ons in La Matanza om te praten over een eventuele samenwerking, maar Theo was daar zó op tegen, dat ik me, hoewel zeer tegen mijn zin, maar bij heb neergelegd. Maar die jongen is niet stil blijven zitten en haalde inmiddels veel Duitse klanten binnen. Ja, Duitsers onder elkaar, hè. Ook heeft hij contact met Volkhart (onze financier van Donde y Que) en heeft, wel of niet met eigen geld, een composer aangeschaft. Wel toevallig allemaal. Maar voorlopig komt ook hij bij mij om een en ander op film te laten zetten, maar hoe lang blijf ik nog koning éénoog in het land der blinden? Ik moet maar eens snel verkennen hoe het verder moet, de spoeling wordt steeds dunner. De plannen om me te gaan oriënteren op het zelf maken van 4-kleuren litho’s krijgen wel steeds meer mijn interesse. Maar daar zal ik wel voor naar Nederland moeten, het Spaans van mij is te zwak om mij de techniek hier eigen te maken, en je moet het toch van íemand leren.
Fieke’s ouders komen over een paar dagen op Tenerife aan en wij zijn heel benieuwd hoe ze het hier zullen vinden. Zoals ik al eerder schreef krijgen ze een eigen slaapvertrek met badkamer en een apart toilet ter beschikking en dat moet ze een vrijer gevoel geven, omdat ze, voor zover wij weten, ’s middags graag rusten.
Fieke brengt vanaf nu Rimsky ’s morgens naar school in La Orotava en ik haal hem dan ’s middags weer op. Tussen de middag blijft hij daar eten. Maar dat had ik al eens verteld, hij vindt dat eten tussen de middag maar niks. Het sporten erna vindt hij dan wel weer leuk. Hij mocht kiezen uit judo, gitaar spelen of voetbal en het is het laatste geworden. Nee, nog een wonderkind bij de Karten’s, nu als gitarist, zit er niet in… misschien een tweede Cruijff! ’Kroeief’, zoals hij hier heet.
Edward en Nora hebben ons te kennen gegeven, maar daar zullen je misschien meer vanaf weten dan wij, dat ze weer naar Holland terug willen. Edward kan het niet bolwerken, er wordt erg laks betaald en ook daar kunnen wij over mee praten. Maar zonder een buffer is het moeilijk overleven, de kosten gaan gewoon door en er is, op dit moment, nog steeds geen zicht op betere tijden. Wel komen er, volgens de berichten op de tv, steeds meer toeristen naar Tenerife. Maar voor vele ondernemers is dat te laat.
Voorlopig gaan we het gezellig maken met Fieke’s ouders en veel van het eiland laten zien. Gelukkig heb ik daar nu ook wat meer tijd voor, dus is de malaise wel ergens goed voor!

Wij wensen jullie veel liefs en het allerbeste, een goede gezondheid en ontvang van ieder van ons een flinke pakkerd.

Rimsky

Hoofdstuk 69: Verdriet om Taco

La Oratava, 20 maart 1974


Lieve allemaal,

Wij hebben een vervelende en droevige tijd achter de rug, Taco is dood!
We merkten al een tijdje dat het beestje lusteloos was, hij at steeds minder en tenslotte ging het lopen hem ook steeds slechter af. Toen wij begrepen dat het niet om een ziekte van voorbijgaande aard was zijn Fieke en ik naar de dierenarts gereden. Taco was zo zwak dat we hem in een kartonnen doos op een dekentje hebben vervoerd. De dierenarts constateerde, en daar waren al bang voor, dat het om de hondenziekte ging. Hij vertelde ons, althans aan Fieke want ik verstond er geen bal van, dat de kans op genezing nihil was en dat er maar één oplossing was en wel de spuit! Hij vroeg waar het hondje vandaan kwam en toen Fieke hem vertelde dat Taco uit een kennel kwam en ook papieren had dat hij tegen hondenziekte was ingeënt, keek hij alleen maar bedenkelijk. Hij zei het niet met zoveel woorden, maar het kwam er op neer dat de kennel niet zo goed bekend staat en ze het ook niet zo nauw nemen met een en ander, met andere woorden, er wordt daar met papieren geknoeid!
Maar op dat moment was het natuurlijk niet onze grootste zorg, wel het moment dat de arts een injectienaald in Taco liet verdwijnen en dat terwijl dat lieve beest ons zó hulpeloos en treurig aankeek. Daarna konden wij, maar niet voordat er betaald moest worden, met de doos en onze verdoofde Taco naar de auto. Fieke had de doos op haar schoot en ze voelde de laatste stuiptrekkingen van onze Snuffeltje. Ik zeg het zonder schroom, we zaten te janken als kleine kinderen.
Thuisgekomen hebben wij op het braakliggende terrein voor ons huis een gat gegraven en Taco met doos en al begraven. En toen kwam er nog zo’n vervelend moment en dat was Rimsky’s thuiskomst uit school. Het eerste wat hij vroeg was natuurlijk hoe en waar Snuffeltje, zoals wij Taco meestal noemden, was. Fieke vertelde hem dat hij zo ziek was en nu in de hemel was. ”Oh,” zei hij, ”dan is hij nu bij Jezus!” Ja, de katholieke school doet zijn werk goed. Maar ’s middags had hij, samen met zijn Spaanse vriendinnetjes het graf op het landje ontdekt en had het weer uitgegraven! Kwaad kwam hij naar binnen stormen om Fieke te beschuldigen dat ze had gelogen want Snuffeltje was helemaal niet in de hemel maar lag nog gewoon in een doos! Hoe leg je zoiets uit aan een kind?
Wij hebben alles weer netjes ingegraven en langzamerhand is Rimsky het voorval vergeten. Ook het feit dat we verhuisplannen hebben werkte daar aan mee. Gisteren ontvingen wij een brief van Fieke haar ouders en daarin vertelden ze ons dat ze in april naar Tenerife willen komen om ons te bezoeken. Fieke was blij verrast en verheugt zich enorm. Fijn voor haar dat ze eindelijk haar ouders op bezoek krijgt. Alleen, ons huis in La Oratava zullen ze niet meer zien omdat wij net besloten hebben om in Puerto de la Cruz te gaan wonen. We kregen een tip van een iemand die Fieke goed kent dat er een mooi huis te huur was, groot genoeg om in te wonen en zelfs om de zaak er in te huisvesten. Wij hadden het er al over gehad om het huis boven ons maar op te geven, want het kost een hoop geld en ik kan het uit de studio-opbrengsten voorlopig niet bekostigen. Ook de samenwerking met Didier (onze lachende huisgeit) is beëindigd. Elke opdracht die hij moest uitvoeren moest ik overmaken en buiten het feit dat het veel tijd kostte begon het ook behoorlijk duur te worden, grafische materialen zijn nou eenmaal niet goedkoop. Verder had ik het idee dat Didier niet begreep waar hij mee bezig was. Dus hebben wij een serieus gesprek gevoerd en heb ik hem meteen verteld dat wij gingen verhuizen en voor hem daar geen plaats was. Wel zijn wij als goede vrienden uit elkaar gegaan, maar ik had wel medelijden met hem, hij vond het hier veel prettiger dan bij de cerámica van Vincente.
Inmiddels is Theo hier ook al een paar keer geweest en we hebben elkaar maar weer de hand geschud. Tenslotte hebben wij door Donde y Que veel met elkaar te maken. Hij brengt kopij en advertentiemateriaal en ik moet het dan op de composer zetten en de advertenties maken. Verder gaan we weer samen naar onze drukker Maype in Santa Cruz en op de terugweg hebben wij dan gewoontegetrouw een kleine pauze in een restaurant even voorbij het vliegveld van Los Rodeos. ’Los Limones’, zoals die zaak heet, heeft de heerlijkste tapas waarvan wij de pulpo (inktvis) het lekkerste vinden. Hoe ze het maken weet ik niet, maar er zitten kleine stukjes paprika, tomaat, olijven en natuurlijk inktvis in een zoetzure heldere olie/azijnsaus. We zijn er bijna niet weg te slaan. Nee, Theo vindt het maar niks dat de hele studio nu bij mij zit, maar belangrijker, hij begint er aan te wennen dat voor elke opdracht nu meteen afgerekend moet worden. Boter bij de vis, trouwens hier op Tenerife de normaalste zaak van de wereld!
Fieke werkt nu grotendeels voor de cerámica van Vincente, ze is helemaal vrij en kan doen en laten wat ze wil. Ideaal omdat ze haar tijden kan aanpassen naar de schooltijden van Rims.
En dan nu ons nieuwe huis. Het ligt aan een steile weg omhoog, een vrijstaande woning. Groot parkeerplaats voor ons en de buren, een trapje leidt tussen de bouganville naar de voordeur. In de hal een grote marmeren trap naar boven. Boven is een grote woonkamer en een keuken plus een grote ruimte met een toilet. Hier komt mijn werkruimte, de toilet wordt de donkere kamer. De woonkamer heeft een groot zonneterras. Aan de andere kant staan meters hoge ficusbomen. Beneden heb je zowel rechts als links van de trap slaapvertrekken, beide voorzien van eigen bad en toilet. Het geheel is volledig gemeubileerd en de keuken is compleet. Een heel apart huis, een soort kubusvorm waarbij de eerste verdieping rondom glazen wanden heeft voor een magnifiek uitzicht, af te sluiten met gordijnen. Moeilijk te vertellen, je moet het maar zelf komen bekijken.

Tot zover deze brief, ik wens jullie het allerbeste en ontvang een dikke kus van ons allen.

Rimsky

P.S. Het adres wordt vanaf 1 april Calle Belgica – Palillo 8 – Puerto de la Cruz - Tenerife

Hoofdstuk 68: Een nieuwe start

La Oratava, 8 maart 1974

Lieve allemaal,

Het huis boven ons hebben wij nu in gebruik genomen en de woonkamer doet nu dienst als studio annex ontvangkamer voor onze klanten. Natuurlijk verwacht ik niemand, klanten komen hier nooit over de vloer. De keuken heb ik omgetoverd als donkere kamer, mooier kon het niet, alles is bij de hand zoals een grote aanrecht met water en electra. Ik heb een vergrotingskoker aangeschaft voor de donkere kamer die ik nodig heb om de getypte teksten op de composer om te zetten op lithofilm en/of printjes te maken voor mijn werk.
Sinds kort heb ik ook een hulpje die in de donkere kamer werkt, Didier genaamd. Didier is een Franse jongen en een vriend van Caty, de verkoopster in Vincente z’n cerámicawinkel. Didier zat zich te pletter te vervelen en liep iedereen voor de voeten zodat Vincente mij wanhopig vroeg of het misschien een baantje voor hem was. De communicatie tussen Didier en mij verloopt moeizaam, hij spreekt Spaans met een Frans accent, voor mij onverstaanbaar en ik Spaans met een Hollands accent, voor hem onverstaanbaar. Dus hebben wij besloten om met elkaar Engels te praten. Zo goed en zo kwaad als mogelijk heb ik hem uitgelegd hoe een en ander werkt en waarvoor het dient. Naar mijn idee begrijpt hij er geen laars van en meestal moet ik het dan zelf weer over doen. Maar, hoe gek het ook klinkt, we hebben toch wel samen pret. Erg jammer dat Edward niet samen met mij wilde werken, maar even goede vrienden hoor. Ik kan mij wel voorstellen dat hij 4x per dag de afstand La Matanza/La Orotava te ver vond, zeker nu er niet zoveel werk is.
Ook Bob, onze goede vriend en voormalige staljongen stond weer plotseling voor onze neus. Of we hem alsjeblieft konden helpen, hij was volkomen berooid en had geen onderdak. Tijdens een nachtelijke overnachting op het strand (nou ja, als je een hoop rotsblokken een strand wilt noemen) is hij door een paar Spanjaarden gemolesteerd en hoewel hij zo sterk is als een beer, waren drie potige jongens iets teveel voor hem. Die jongens zullen dit pijnlijke avontuur waarschijnlijk niet snel vergeten, maar toch zag Bob er ook behoorlijk gehavend uit en we hebben hem dus maar onderdak aangeboden, maar wel met de mededeling dat hij zo snel als mogelijk iets anders moest zoeken. We hebben boven natuurlijk ook twee slaapkamers en een badkamer, maar we willen toch vrij zijn. Ik heb hem de tip gegeven om maar eens naar Theo en Helen te gaan omdat naast de studio van Edward nóg zo een ruimte leeg stond. Dat heeft hij gedaan en Helen, die kennelijk weer uit Holland teruggekeerd is, heeft meteen van zijn verzoek gebruik gemaakt en hem die ruimte toegezegd inclusief maaltijden als hij dan wel, in plaats van huur, allerlei karweitjes in en om het huis zou verrichten. En dat is natuurlijk een mooi voorstel waar hij meteen gebruik van maakte. En zo zijn we weer helemaal op onszelf!

Vincente nodigde ons enige tijd geleden uit voor een etentje bij Pablo en tijdens het eten nam het gesprek een merkwaardige wending, het ging plotseling over abortus. Hoe moeilijk dit onderwerp in Spanje lag en het nog steeds een schande was als een vrouw zwanger was zonder getrouwd te zijn en het zelfs nog gebeurde dat zo’n vrouw uit de familie werd verstoten. Kortom, om een lang verhaal kort te maken, hij vertelde verder dat het zijn vorige verkoopster in de cerámica was overkomen en of Fieke eventueel bereid was om, op zijn kosten, naar Holland te reizen om zijn voormalige medewerkster een abortus te laten ondergaan. Nou, wij begrepen meteen dat je niet zoveel kosten gaat maken om een medewerkster uit je winkel te laten behandelen en dat hij zich kennelijk schuldig voelde, temeer ook omdat Vincente een vrouw en kinderen heeft en zich als zakenman geen schandaal kan veroorloven.
Fieke heeft toen ingestemd om, nu het nog kon, naar Nederland te reizen en in het Bloemenhovekliniek in Heemstede Milagros, zoals zijn voormalige verkoopster heette, te laten helpen. Het moest allemaal zo snel mogelijk en niemand mocht er uiteraard lucht van krijgen. Milagros, die ook in de buurt van Malaga woont, is met een smoes dat ze voor een paar dagen weer naar Tenerife zou gaan om in de winkel te helpen vanaf hier met Fieke naar Nederland afgereisd en alles is voorspoedig en snel gegaan. Ze hebben beiden bij Roos en Hans in Culemborg overnacht en vier dagen later zijn ze weer op Tenerife aangekomen. Tja, het was, volgens Fieke, geen prettige reis, Milagros was, wellicht door de omstandigheden, zeurderig en dus niet het meest gezellige gezelschap. Voor Fieke was het hoofdzakelijk veel reizen en nog véél meer wachten. Hoogst vermoeid en dolblij is ze weer terug op haar honk teruggekeerd.

Zo, tot zover deze brief, ik wens jullie, ook namens Fieke en Rimsje en Snuffeltje (die lusteloos en een beetje ziek is) het allerliefste en van ons allemaal een smakkert.

Rimsky

Hoofdstuk 67: Donkere wolken pakken zich samen

La Oratava, 12 februari 1974

Lieve allemaal,

Vervelende ontwikkelingen hebben zich een paar dagen geleden voorgedaan tussen Theo en mij. Omdat ik elke keer weer werd geconfronteerd met vragen van Edward en Dennis, de zoon van Helen, waarom er niet voor alle werkzaamheden die ze voor ons verrichten op tijd werd betaald kon ik ze niet anders vertellen dan dat ze bij Theo, die de boekhouding voert, moesten zijn. En als ik daarover met Theo begon dan zei hij ’dat alles dik voor mekaar kwam’ en daar geloofde ik dan maar in.
Bij de start van onze samenwerking heb ik Theo gevraagd om mijn deel van onze inkomsten op de bank te laten staan en pas uit te betalen als ik er om zou vragen. Als een soort appeltje voor de dorst! Gealarmeerd echter door de vragen van Edward en Dennis vroeg ik aan Theo hoe het eigenlijk zat met mijn geld en of dat nog steeds veilig op onze rekening stond. Hoe naïef kan iemand zijn..?
Na veel gedraai merkte ik dat Theo vrij nerveus werd en mij uiteindelijk, schouderophalend verklapte dat er helemaal niets meer op de bank stond... Ik stond perplex, waar was dat geld dan in vredesnaam gebleven? En waarom wist ik er niets van?
En vreemd genoeg was Helen ook weer eens net naar Holland afgereisd. Had het misschien iets met de financiën te maken? Voelde ze nattigheid? Kortom, ik vroeg hem om mij de complete boekhouding te overhandigen en vertelde hem erbij dat ik alles, post voor post zou nakijken. Dat hij niets had overgehouden van al het werk wat we hadden gemaakt, oké, maar dat hij ook aan mijn geld had gezeten zonder mij op de hoogte te stellen nam ik hem hoogst kwalijk. ’Pure diefstal’ wreef ik hem nog onder zijn neus.
Ik heb Edward ook meteen gewaarschuwd dat er geen geld meer was om hem en Dennis uit te betalen en dat hij zich moest beraden of hij zo verder wilde gaan.

Thuis hebben Fieke en ik de hele boekhouding doorgespit en uiteindelijk zijn we tot de conclusie gekomen dat er gewoon geld was verdwenen wat niet kon worden verantwoord. Feit was dat de huur van onze studio wél maandelijks trouw aan Helen werd betaald. Ook de huurkoop van onze tekstcomposer was op tijd betaald. Het door Fieke en mij voorgeschoten bedrag voor de papierinkoop van Donde y Que, die hij keurig had terugbetaald, bleek uiteindelijk terugbetaald van ons eigen geld!!!
Omdat ik nu het gevoel had dat elke pennestreek die ik op papier zou zetten ’liefdewerk oud papier’ zou blijken te zijn ben ik ook niet meer naar La Mantanza gereden en wachtte af wat Theo zou gaan doen. Niets dus!
Inmiddels had Fieke bij onze verhuurder geïnformeerd of het huis boven ons ook gehuurd kon worden als werkruimte voor mij en eventueel voor Edward. Nou, dat was geen enkel probleem en we konden er zo intrekken. Helemaal gemeubileerd, met alles er op en er aan. Dat konden wij nu ook wat makkelijker doen omdat Fieke een vast contract heeft gekregen van Vincente om voor hem te werken als public relationmedewerkster. Dit houdt in dat ze contact onderhoudt met alle hotels in Puerto de la Cruz om de door ons gedrukte folders door de receptie aan de hotelgasten uit te reiken. Uiteraard met de bedoeling dat ze naar de winkel komen.


Theo had nog steeds niets van zich laten horen en dus ben ik na een paar dagen zelf naar La Mantanza gereden en al gauw bleek dat Theo ziek op bed lag. Griep, zei hij zelf! Aan zijn bed heb ik hem verteld dat ik aan de samenwerking een einde maakte en verder op eigen kracht zou gaan werken. Als hij van mijn diensten gebruik wilde maken dan kon dat, maar wel ’boter bij de vis!’ Verder vertelde ik hem dat ik de helft van onze spullen mee ging nemen waarbij ik alles wat hij netjes zelf had gemaakt zou laten staan en mij ging ontfermen over de tekenmaterialen plus de tekstcomposer. De teksten voor Donde y Que kon hij dan voortaan bij mij laten zetten.
Maar met het blad als zodanig wilde ik verder niets meer te maken hebben, dus zou hij het papier nu zelf moeten voorschieten. Verder waarschuwde ik hem dat ik de litho’s van de plattegrond van Puerto de la Cruz terug wilde hebben, tenslotte had ik er een hoop werk aan gehad en er uiteindelijk niets voor betaald gekregen. Kon hij misschien zelf een nieuwe plattegrond maken! Ook maakte ik hem duidelijk dat hij de naam ’Taurus’ niet meer mocht gebruiken.
Hij liet alles gelaten over zich heen gaan, maar hij wist toen nog niet dat als hij de studio binnenging zou ontdekken dat behalve een paar spaanplaten (die hij had gebruikt voor onze bureau’s en tekentafels) en wat stoelen bitter weinig was overgebleven!
Met Edward heb ik nog een gesprek gehad om bij mij in te trekken en verder met mij samen te werken, maar tot mijn stomme verbazing bleef hij liever in La Mantanza. Ook toen ik hem vertelde dat ik dan noodgedwongen een eigen donkere kamer zou aanschaffen, zodat hij dan van mij geen werk meer kon verwachten, bleef hij bij zijn besluit.
Tot zover mijn relaas over ’Taurus’ waarvan ik gelukkig de geestelijke vader ben en mij niet in de kosten hoef te steken voor nieuw briefpapier en etc.

Wel moet ik nu voor mijn eigen werk gaan zorgen, maar Fieke beloofde zich hiervoor in te zetten en binnen een paar dagen had ik mijn eerste orders al binnen. Als leuk begin etiketten ontwerpen en laten drukken voor de wijnflessen voor de bodega van Pablo en een kleurenfolder voor de cerámica van Vincente.

Maken jullie je vooral niet ongerust, we komen er wel weer uit. In elk geval zie ik het wel zitten, door de tekstcomposer kunnen ze voorlopig niet om me heen en advertenties zie ik Theo ook niet zomaar zelf maken.

Veel liefs van ons allen, inclusief Snuffeltje die ook reuze blij is met de nieuwe ruimte boven.

Rimsky